blog

Column: Eerbetoon

Publicatie

10 feb 2017

Auteur

Katrien Bogaerts

Categorie

Soort

blog

Tags

Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. Dat geldt zowel thuis als op het werk. Maar een zware tegenslag op het werk valt nog altijd in het niets, komt zelfs niet in de buurt van wat je meemaakt als je een zware tegenslag hebt in je 
privéleven. En dan bedoel ik niet dat je teleurgesteld bent omdat de installateur van de verwarmingsketel niet opdaagt of dat je ruzie hebt met je schoonmoeder over het feit dat zij je kinderen, ondanks uitdrukkelijk verbod, toch boterhammen met choco meegeeft. Maar hoe kan je in hemelsnaam je werk nog in perspectief zien als je net je kind hebt verloren?

Tranen

Ik ben deze week drie keer afscheid gaan nemen van kleine kinderen. Een kleuter, een pasgeboren baby en een peuter. Ik ben eigenlijk heel lang door het leven gegaan met de gedachte: zulke dingen gebeuren maar heel af en toe. Dat is te ver van mijn leefwereld, ik moet me er geen zorgen over maken. En nu moet ik op nauwelijks een week tijd drie keer mijn bureau verlaten om enkele uren later in tranen terug te keren. Er lijkt soms geen lucht meer rondom mij, alsof het ijle tastbaar geworden is. Het volgende moment rinkelt de telefoon om te melden dat we de installatie moeten stoppen om een pomp te herstellen. Of ik dat even kan regelen? Het zit mij zelfs in mijn kleren en ik word ongelooflijk verdrietig als ik mij ook maar inbeeld wat de ouders moeten doorstaan. Dat kan toch niet? Je kan toch niet, zelfs niet na weken of maanden zeggen, en nu ga ik er terug voor zorgen dat de kwaliteit van het product weer optimaal is, en tussendoor wat installatiewijzigingen doorvoeren? Je kan toch niet negeren wat er is gebeurd en gewoon verder gaan met de orde van de dag?
En dan staan ze aan mijn bureau, de mannen die vroeger zelf door zo’n hel zijn gegaan. Ik kende het verleden van één collega, maar het waren er meerderen die zo’n zware periode meemaakten. Allemaal hebben ze gehoord waarom ik letterlijk en misschien nog meer figuurlijk afwezig was. Het doet hen goed om te praten over de pijn, maar vooral de positieve herinneringen die in eerste instantie vaak naar de achtergrond verdwijnen om plaats te maken voor een enorme leegte. Maar ze doen me inzien dat zij op termijn de draad terug oppikten, en de zaken niet meer tot in het oneindige relativeren, want tegen de dood van je kind kan je gewoonweg niets relativeren.

Drukte van de dag

Wat doet deze column in dit tijdschrift, hoor ik je denken? Vorige keer heb ik mijn mening gegeven omtrent de veiligheidsdiscussie mens versus machine in onze industrie. Zolang de keuze van bedrijven op mensen valt – en niet op de machines – is het in eerste instantie niet alleen mijn taak, maar ook die van vele collega’s, om voor deze personen te zorgen. Het wordt dikwijls vergeten in de drukte van de dag, maar zou eigenlijk altijd op de eerste plaats moeten komen. Zodat mensen die alles in principe nietig en irrelevant achten, toch opnieuw plezier vinden in hun werk en nog meer door omgang met collega’s. Die op een rustig tempo terug kunnen starten en de pauzeknop kunnen induwen als het even niet gaat. Die af en toe gerust hun verdriet mogen laten zien. Deze column is dan ook een eerbetoon aan alle ouders die een kind hebben verloren. Een clubje waarvan het ledenbestand véél groter is dan je zou kunnen inschatten.

Maartje 22/01/2017
Charlotte 22/01/2017
Henri 27/01/2017

Katrien Bogaerts werkt sinds juni 2013 als process engineer bij Kaneka in Westerlo, België, en is expert bij Petrochem platform.

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.