blog

Column: Fear of missing out

Publicatie

3 mrt 2015

Auteur

Katrien Bogaerts

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

Soms krijg je het gevoel dat de wereld te snel draait. En dan bedoel ik niet met jezelf als middelpunt, maar eerder dat alles te snel langs je doorzoeft. ’s Nachts geslapen? Jammer, het noorderlicht, een komeet of een maansverduistering gemist.
’s Avonds geen zin om uit te gaan, maar gewoon gezellig thuisgebleven? Vervelend, want net het huwelijksaanzoek én bijbehorend topfeestje van goede vrienden overgeslagen.
Weekendje weg met z’n tweeën? Juist dan krijg je telefoon van de schoonmoeder om te melden dat je kleintje zijn eerste echte pasjes heeft gezet . Zo kan ik blijven doorgaan. Niet dramatisch natuurlijk, maar leuk is anders. Ook hier moet je keuzes maken met de dingen waar je ja of nee op antwoordt. Nee zeggen is niet gemakkelijk, maar soms nodig.

 

Keuzestress
Er bestaat een woord voor. FOMO, ‘fear of missing out’. Op alles wat je gevraagd wordt ja zeggen omdat je bang bent om ook maar iets te moeten missen. Je doet zoveel mogelijk, maar toch heb je het gevoel dat je altijd op de verkeerde plaats bent en dingen mist. Even verduidelijken: ik lijd er niet (meer) aan.
Vroeger had ik af en toe spijt van een gemist event, maar tegenwoordig neem ik alles zoals het komt. We zien wel waar we op een bepaald moment, gepland of niet gepland, belanden. Veel minder stress om zo door het leven te gaan. Ik moet zeggen dat ik er met de tijd beter in ben geworden.
Sommigen hebben echter ondanks de tijd hun instelling of karakter tegen. Ik zie ze rondom mij gebukt gaan onder keuzestress of nog erger, tegen een burn-out op het werk aanhikken. Niet kunnen beslissen wat je in een restaurant bestelt is niet zo erg, maar overbelast worden op je werk omdat collega’s eigenlijk van je profiteren, wel.
Speciaal een vakantie omboeken en zo je vrouw dwingen om ook haar vakantieschema én dat van haar collega’s om te gooien, enkel om een groot jubileumfeest op het werk te kunnen meepikken? Onlangs gehoord van de vrouw in kwestie. Of het überhaupt moeilijk hebben om vakantie te nemen. Niet beseffen dat de wereld en bijgevolg ook de fabriek uiteindelijk blijft draaien, of je nu slaapt, werkt of op vakantie bent. Het is gewoon een kwestie van goede afspraken, zodat de juiste mensen weten wat van hen verwacht wordt.

 

Die-hards
Het hangt eigenlijk samen met de zaken niet kunnen loslaten. Onlangs las ik in een tijdschrift dat een Duits bedrijf aan zijn werknemers verbood om langer dan tien uur aanwezig te zijn op het werk. Een ander bedrijf besliste om de server uit te zetten na acht uur ‘s avonds, zodat de medewerkers met BlackBerry thuis gedwongen worden om het werk los te laten. Al zullen de die-hards wel hard protesteren en waarschijnlijk zelfs een achterpoortje vinden, ik vind het geen slechte beslissing. Misschien niet in alle sectoren, maar toch in de meeste.
Valt dit echter te rijmen met onze wereld in de industrie? Ik vrees ervoor, gezien een chemische installatie vaak wél 24 uur, zeven dagen per week draait en er toch altijd minstens één iemand van wacht is om de zaken mee op te volgen. Net zo in de medische wereld trouwens. Een pomp heeft geen klok om te kijken wanneer ze stuk mag gaan, lekken treden altijd op nadat de meeste mensen van onderhoud vertrokken zijn en metingen flippen graag alle kanten op, maar nooit tussen acht en vijf. Die doen dat liefst om twee uur ’s nachts. Of op Kerstdag, als je net gezellig aan tafel zit.
Gelukkig kan ik rekenen op collega’s om af en toe de wachtdienst eens over te nemen, als ik toch niet nee kon zeggen op de uitnodiging van een feestje!
Katrien Bogaerts werkt sinds juni 2013 als process engineer bij Kaneka in Westerlo, België, en is expert bij Petrochem Platform.

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.