blog

Column: Grotemensenwereld

Publicatie

8 jan 2016

Auteur

Katrien Bogaerts

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

Is dat een officieel woord: grotemensenwereld? Als kind kijk je zo hard op naar alles wat zich letterlijk en figuurlijk boven je hoofd afspeelt en perfect geregeld is of toch zeker lijkt. Misschien niet alle kinderen, maar er komen toch regelmatig vanuit verschillende mondjes pientere vragen mijn richting uit – de standaard ‘waarom-vragen’ even buiten beschouwing gelaten – waar wij zelf niet meer bij stilstaan. ‘Hoe komt het dat we groeien en ons huis niet? Eten vissen ook water als ze niets vinden? Hoeveel brieven kan een postbode dragen?’ Maar ook: ‘Wie koos de kleuren van zo’n verkeerslicht? Vanwaar komt het geld dat uit de muur komt? Hoe hard kan de zon schijnen? Wie geeft de koning zakgeld?’
Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat de verschillende systemen wel min of meer werken, maar soms ook met haken en ogen aan elkaar hangen. Mensen negeren de kleur van een verkeerslicht, zodat er toch nog botsingen ontstaan op plaatsen waar je al je best moet doen om een auto te zoeken om die van jou er tegenaan te parkeren. Vissen gaan dood zonder eten, net zoals alles dat te lang in de zon ligt. Dingen die niet ademen kunnen niet groeien, postbodes hebben tegenwoordig een elektrische fiets en een koning zou wat meer verantwoordelijkheid mogen hebben voor al dat geld, al is het maar omdat hij het nooit uit de muur hoeft te halen.

 

Klein visje
Hoe ouder ik ben, hoe meer ik mij zorgen maak over zeer uiteenlopende systemen. Justitie, onderwijs, de regering, ziekenhuizen, voedsel of de werking van een chemische fabriek: er hangt meer van toeval af dan we willen toegeven en falingen lijken te gebeuren zonder dat we er zelfs maar erg in hebben. We doen ons best om onszelf te overtuigen dat we alles onder controle hebben en proberen zoveel mogelijk toeval uit te sluiten. In een gesloten en beschermde omgeving waar we zelf heel veel observeren en controleren, lukt dat beter dan in de boze buitenwereld. Het is volgens mij puur te wijten aan het opbouwen van ervaring over wat er in het verleden overal is misgegaan, en het gote voordeel van een internationale industrie is dat die niet stopt bij de landsgrenzen.
Buiten de muren van de fabriek heb ik veel minder vertrouwen in dingen die anderen voor mij moeten regelen of kennisuitwisseling die voor verbetering zou moeten zorgen. Ik word er ongemakkelijk van om enkel en alleen de actualiteit te volgen, het maakt me een beetje zenuwachtig en het lijkt soms alsof ik achter de feiten aan moet hollen ook al heeft het totaal niets te maken met mijn dagelijks leven. Ik voel me soms een klein visje verloren in de kilte van een grote oceaan. Enkel mogelijk om aan het oppervlak te komen door zich met opzet te laten vangen in een visnet en zo gedwongen worden om mee te gaan met de hoop. En nee, het heeft niets te maken met de gebeurtenissen in Parijs of eender welk soort terrorisme in de rest van de wereld, want op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn en de verkeerde mensen tegenkomen, daar kan je weinig aan veranderen. Tenzij je voor eeuwig en altijd in je eentje in de zetel blijft hangen, maar dat ben ik nu ook weer niet van plan.

 

Geen zorgen
Vertrouwen in wat dan ook is moeilijk te vatten en te herstellen, zeker als je er de vinger niet goed op kunt leggen. Ik zou wat meer aan het oppervlak willen zwemmen, niet bang zijn van de haaien, geen zorgen hebben over gisteren of morgen. Iedereen zou wat meer Nemo moeten zijn, de grotemensenwereld zou er al een pak zonniger door worden.

 

Katrien Bogaerts werkt sinds juni 2013 als process engineer bij Kaneka in Westerlo, België, en is expert bij het Petrochem platform.

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.