blog

Column: Hellhole

Publicatie

4 apr 2016

Auteur

Katrien Bogaerts

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

Ik had er al eentje geschreven, maar ik heb die column geparkeerd om later te gebruiken. Ik kom namelijk uit België, sinds 22 maart 2016 in de rest van de wereld gekend als Brussels (op z’n Engels uitspreken). België doet bij veel mensen geen belletje rinkelen, maar Brussels kennen ze wel. Naast wafels met vers fruit en véél slagroom, frietjes en andere lekkernijen, staan we dus vanaf nu gekend als ‘hellhole’ en ‘the European centre of terrorism’.

 

Berichtgeving
Over de hele wereld gebeuren er aanslagen. Het gebeurt in het Midden-Oosten dagelijks, vreselijke verhalen die wij, de Westerse wereld, enkel nog berichten als er iets héél ergs is gebeurd, zoals een speelplaats of school die wordt geraakt. Ontploft er slechts een autobom op de lokale markt, wordt er zelfs niet meer over bericht. Het raakt ons niet meer, we zijn eraan gewend. Een beetje zoals het water dat uit de kraan komt wanneer je die opendraait, zo zou het nieuws over aanslagen uit je televisietoestel stromen als je het journaal bekijkt. Teveel voor onze kwetsbare ziel.
Totdat het in de buurt gebeurt. Iedereen die ik ken, kent ook wel iemand die in de luchthaven of in de buurt van het metrostation werkt. Mijn vriend stapt er twee dagen in de week in en uit om naar het werk te gaan, maar die dag niet. Een vriendin is stewardess, maar haar vlucht was die ochtend al vertrokken naar Afrika. Zo kan ik nog even doorgaan. Toch zijn er ook vele honderden, duizenden die wél rechtstreeks betrokken zijn. Hun levens zullen nooit meer hetzelfde zijn. De media sprong op de gebeurtenis en ik, samen met vele anderen, uit mijn vel. Woede, teleurstelling, onbegrip, ongeloof.

 

Achteloos
Ik werk net zoals velen onder jullie op een chemisch bedrijf. De bewaking werd de volgende dag onmiddellijk verscherpt en de business trips afgelast. Nadat de ergste mediastorm was gaan liggen, rijst natuurlijk de vraag: in hoeverre kun je voorkomen dat dit nog eens gebeurt? Een enkeling met gekke ideeën in zijn hoofd, kan je verhinderen dat die, in onze wereld met moderne communicatiemiddelen, gelijkgestemde zielen vindt en ze de ontstekers op elkaar afstemmen? Is vervolgens iedereen bereid om zijn DNA af te staan, overal camera’s te zien hangen en her en der door metaaldetectoren te dwalen?
Op dit moment kan ik, als ik zou willen, heel veel schade aanrichten in de omgeving. Voor alle duidelijkheid, ik ben dat niet van plan, want ik ben opgevoed met het idee om anderen zoveel mogelijk te helpen, zeker niet te kwetsen. Chemische fabrieken zijn een risicoplaats, maar dat is een universiteit of een zomers concert op Rock Werchter ook. We moeten niet overdrijven, maar mogen ook niet achteloos zijn. Een moeilijk evenwicht, balancerend tussen Oost en West.

 

Mazen van het net
Als we eerlijk zijn tegen onszelf is het heel moeilijk om honderd procent veiligheid te garanderen in de huidige samenleving, net zoals de gedachte achter honderd procent veiligheid in de productie. Miscommunicatie of zelfs banaal struikelen, kan je dat allemaal uitsluiten? Geloven jullie volledig in ‘Go for zero’?
Ik leer er ondertussen mee leven dat binnen de verscherpt bewaakte fabriekszone onhandigheid soms kan leiden tot (bijna)ongevallen, net zoals buiten in de boze wereld onzekerheid en ongenoegen kan verleiden tot wandaden. We moeten al die regels en richtlijnen wel opstellen en daarmee trachten het onvermijdelijke te voorkomen, volledig mee eens, maar er zullen altijd mensen door de mazen van het net glippen. Zelfs als je van plan bent om van het net een metershoge muur te maken.

 

?Katrien Bogaerts werkt als process engineer bij Kaneka in Westerlo, België, en is expert bij het Petrochem platform.

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.