blog

Column: Schuldgevoel

Publicatie

30 sep 2015

Auteur

Katrien Bogaerts

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

Misselijk word ik ervan. Mijn maag keert werkelijk om bij het zien van drijvende, aangespoelde, verminkte, dode kinderen. Op het tv-journaal, in de krant, op de radio, ze zijn alom tegenwoordig. Waar trek je de grens? Want het duurde even voor ik doorhad dat de misselijkheid veroorzaakt werd door schuldgevoel, nog meer dan afkering en walging. Uiteraard niet van de kindjes zelf, maar van hun schrijnende situatie en hun ongelijke strijd in het leven. Hoe kan je winnen als je twee jaar, ondervoed, uitgeput en op jezelf aangewezen bent? Het is niet eerlijk, mijn moederhart bloedt.

 

Beroepseer
Ik ben, net zoals elke werkende dertiger, altijd gehaast. Onderweg naar het werk, onderweg naar huis, de kinderen op tijd in bed steken en niet vergeten om zelf te eten, want ik moet ook eten produceren voor de jongste dochter. Beetje opruimen, alles klaarzetten voor de volgende dag en tijd verliezen door broodnodige slaap die godzijdank niet wordt gestoord. Elke dag rushen tegen de klok. Eigenlijk je kinderen moeten gaan oppikken in de crèche maar toch nog even blijven omdat je graag de juiste inbouw van een vacuümpomp wilt controleren, het is immers de laatste reserve. Uiteraard beland je dan nadien in de file naar huis zodat je – weeral – iemand anders moet bellen om je kinderen tijdig thuis te krijgen. Maar je bent wel zeker dat de productie draait totdat er nieuwe onderdelen geleverd zijn.
Omgekeerd, ’s ochtends je zieke kind toch nog wat langer knuffelen waardoor je te laat komt binnengevallen op de ochtendmeeting die helaas áltijd op hetzelfde uur moet doorgaan. Of wat vroeger dan anders naar huis vertrekken om de kleine armpjes om je heen te voelen, die de wereld een beetje mooier maken dan ze eigenlijk is.
Want hoe je het ook draait of keert, ik ben gelukkiger met mijn schuldgevoel-over-het-werk thuis, dan met een schuldgevoel-over-thuis op het werk. Het is mijn werk, ik doe het graag en ik ben er goed in. Het is anderzijds ook maar mijn werk. Ik moet het goed uitvoeren om ervoor te zorgen dat ik er ’s nachts niet van wakker lig. Het is mijn verantwoordelijkheid en ik word ervoor betaald, toch lijd ik ook aan een fenomeen gelinkt aan schuldgevoel, beter gekend als beroepseer.

 

Beslissingen nemen
Maar dat geldt toch voor iedereen die op één of andere manier verantwoordelijk is voor andere mensen? Als jij secretaris-generaal bent van de Verenigde Naties, is het jouw werk om een einde te maken aan de situatie. Het is jouw werk om beslissingen te nemen, zodat er opnieuw zuurstof kan worden gegeven aan allen die in het Midden Oosten als ratten in de val zitten. Gooi je de zaak plat, of net niet, stuur je er een leger op af, onderhandelaars, whatever, maar het is dan ook niet onze verantwoordelijkheid, noch is het gerechtvaardigd om schuldgevoel op te blijven wekken bij de ‘gewone bevolking’.
Heren bedrijfsleiders, het is ook aan jullie om in actie te schieten. Gebruik jullie macht, verenig en onderneem in plaats van achterover te leunen en de winst te tellen. Als je zoveel in de pap te brokken hebt in een land, is het ook jullie werk om hulp te bieden aan mensen die beslist hebben om alles achter te laten in de hoop een plaats te vinden waar ze niet wakker worden van vallende bommen, krijsende mensen en paniekaanvallen. Waar ze ’s nachts af en toe gewoon eens wakker worden van kinderen die naar het toilet moeten, pijn hebben omdat ze groeien of gewoon even hun armpjes om je heen willen slaan.
Katrien Bogaerts werkt sinds juni 2013 als process engineer bij Kaneka in Westerlo, België, en is expert bij het Petrochem platform.

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.