blog

Column: Siamese tweeling

Publicatie

18 feb 2014

Auteur

Katrien Bogaerts

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

Twee weken opnieuw terug aan het werk. Meer heb ik blijkbaar niet nodig om chronisch vermoeid te zijn. Natuurlijk in combinatie met een kleintje van bijna vijf maanden oud, enkel werken is niet zo vermoeiend. Vroeger vond ik dat wel, maar ik ben nu dus van mening veranderd. Het is natuurlijk heel veel waard om dat kleine vrolijke gezichtje te zien als je thuiskomt, maar soms zou je gewoon even willen slapen. Maar we wijken af!

Chronisch vermoeid dus. En juist daarom kan ik nog minder dan anders tegen rond-de-pot-gedraai van anderen. Het moet vooruit gaan! Efficiënt werken zodat ik snel naar huis kan, terwijl ik toch het werk verzet heb dat ik wou doen. Meestal lukt dat ook, maar er komen lijstjes, post-it-notes en mails naar mezelf aan te pas omdat vermoeidheid en vergeetachtigheid blijkbaar broer en zus zijn in mijn hoofd. Een Siamese tweeling die niet zonder elkaar kan. Hopelijk worden ze één dezer dagen gescheiden om daarna een stille dood te sterven.

Duidelijke lijn

Maar we wijken weer af, want ik wou het hebben over efficiëntie. Ik heb het moeten leren, dat geef ik grif toe. Ik heb geleerd om onderscheid te maken tussen dringende, niet dringende en zeer dringende opdrachten. Geleerd om soms een aantal zaken te parkeren en andere meteen bij de horens te vatten. Niet gemakkelijk, ook omdat je soms je werk aan anderen moet overlaten omdat jíj juist met iets zeer dringends bezig bent.

Ik geef ook toe dat ik op het einde van de dag terugkijk en soms besef dat ik de verkeerde keuzes heb gemaakt. En dan is het echt verschrikkelijk om in een vergadering te zitten die de hele dag duurt maar waar niemand in één zin kan samenvatten wat het doel ervan is en wat uiteindelijk de conclusie is geworden. Zet een bende creatievelingen bij elkaar om ze te laten brainstormen: ze amuseren zich rot én komen achteraf met ideeën die de moeite waard zijn. Doe hetzelfde met een bende ingenieurs en er zal voorzichtig wat afgestemd en naar elkaar gekeken worden maar wilde en écht vernieuwende ideeën zullen er niet ontstaan.

Dat komt ervan als er geen duidelijke lijn terug te vinden is. Wij willen graag van A naar B zonder al te veel omwegen en als de kortste route niet voor iedereen duidelijk is, wordt het moeilijk om allemaal op dezelfde lijn te zitten. De meesten gebruiken dan ook maar één hersenhelft hiervoor.

Knuppel in het hoenderhok

Opvallend hieraan is dat hoe langer mensen al in dezelfde positie zitten (en dat staat los van leeftijd) hoe enger de hokjes zijn waar in wordt gedacht. Er is niks mis met wat discussie, maar als mensen niet meer voor goede argumenten vatbaar zijn of zelfs niet over alternatieven willen praten, is het tijd om een spreekwoordelijke knuppel in het hoenderhok (of beter gezegd haantjeshok) te gooien en wat leven in de brouwerij te brengen. Het biedt niet altijd een oplossing maar ik kan het op den duur niet laten. Dan worden er tenminste dingen in vraag gesteld die iedereen vanzelfsprekend vindt. Er wordt terug gediscuteerd en geargumenteerd én we kunnen tenminste op tijd naar huis, liefst nog met een conclusie in het achterhoofd.

Misschien zorgt een kleintje er gewoon voor dat je alles in perspectief zet en goed kunt relativeren, dat kan natuurlijk ook. Dat, en oververmoeid- en vergeetachtigheid. Kon het maar zorgen voor twee evenwaardig werkende hersenhelften, dan zou niemand zich nog moeten druk maken over nutteloze vergaderingen.

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.