blog

Column: Springen

Publicatie

15 apr 2013

Auteur

Katrien Bogaerts

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

Ik heb het gedaan; ik ben gesprongen en ik heb geen idee waar ik zal landen! Je kan dit natuurlijk op verschillende manieren interpreteren, maar in mijn geval betekent het dat ik heb besloten van werk te veranderen. Ik ben zelf heel benieuwd hoe het gaat zijn, want ik werk nu op een groot bedrijf samen met 3.500 anderen, waar in het nieuwe bedrijf “slechts” 350 mensen in dienst zijn. Iedereen kent iedereen (dat is nu ook wel al een beetje), er wordt misschien nòg meer geroddeld onderling en hoe zit het met de jobinhoud als de titel toch hetzelfde blijft? Spannend hoor…

Hervormingen

Ik woon in Hasselt maar werk momenteel nog steeds in de haven van Antwerpen. Voor de Nederlanders onder jullie: Google Maps gebruiken is niet nodig want het is exact 110 kilometer, waarvan 105 kilometer snelweg. Maar dit is wel de drukst bezette en vaakst verstopte snelweg in heel België. Om er niet belachelijk lang over te doen, vertrek ik elke dag om 05:30. Dat is enkele jaren haalbaar geweest maar nu ik zwanger ben en ik al mijn tijd nodig heb, vind ik het toch wat veel van het goede. Bovendien kreeg ik enkele maanden geleden een telefoontje uit de Kempen – wat midden tussen Hasselt en Antwerpen ligt – met de vraag of ik geïnteresseerd was in een job in de productie.

Ik ben uiteraard geïnteresseerd in een job in de productie, want dat is net hetgeen ik het liefst doe. En wat ik momenteel ook doe, maar wat in de toekomst zou gaan veranderen. Er komen namelijk wat hervormingen aan, waardoor de veelzijdigheid van mijn job verloren gaat. Ik wilde mezelf dan enkel richten op de dagdagelijkse productie en niet op de langetermijnprojecten, installatiewijzigingen, kwaliteit, logistiek, grondstofplanning, etc. Dat was mijn plan. Maar omdat ik zwanger ben, beseffen sommigen ineens dat ik een vrouw ben, en daardoor ook wel eens drie maanden afwezig zou kunnen zijn wegens het fenomeen “bevalling”. En opeens ben ik daardoor niet meer “continu” in dit bedrijf.

Tja, daar moest ik eens goed om lachen, want dat hadden ze op voorhand ook al eens kunnen bedenken. Bovendien worden andere collega’s met reuma, voetoperaties en langdurige zieken in de familie niet verweten dat zij niet continu zijn in dit bedrijf. Uiteraard niet, want je kunt altijd pech hebben. Ik heb blijkbaar pech dat ik niet in die categorie word geplaatst, maar in de categorie “vrouwen” zit. Het is maar wat je pech noemt natuurlijk.

Afscheid nemen

Ondertussen bereid ik me hier voor op mijn afscheid eind mei en werk ik nog steeds met evenveel plezier als ik de jaren ervoor heb gedaan. Ik heb helemaal geen last van het uitbol-syndroom en probeer nog zoveel mogelijk te realiseren van wat op mijn to-do-lijstje stond. De rest zal ik moeten overlaten aan mijn opvolger die ik zo goed mogelijk probeer klaar te stomen. Tussendoor moet ik nog van iedereen afscheid nemen, maar dat doe ik niet graag dus probeer ik dat zo lang mogelijk uit te stellen. Vele mannelijke collega’s keken uit naar het groeien van mijn buik en zullen nu enkel de groeiende bier- en restaurantbuikjes van hun collega’s mogen aanschouwen. Nog een paar weken en dan kan ik er niet meer buiten. Ik hoop maar dat mijn hormonen er niet voor zorgen dat ik te emotioneel wordt, want de mannen gaan er zeker proberen op in te spelen. Typisch!

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.